چون تو جانان مني، جان بي تو خرم کي شود؟
چون تو در کس نيايي، کس با تا همدم کي شود؟
گر جمال جان فزاي خويش بنمايي به ما
جان ما گر در فزايد، حسن تو کم کي شود؟
دل ز من بردي و پرسيدي که دل گم کرده اي؟
اين چنين طراريت با من مسلم کي شود؟
چون مرا دل خستگي در آرزوي روي توست
اين چنين دل خستگي زايل به مرهم کي شود؟
غم از آن دارم که بي تو چو حلقه بر درم
تا تو از در درنيايي، از دلم غم کي شود؟
خلوتي مي بايدم با تو زهي کار محال
ذره اي در خلوت خورشيد عالم کي شود؟