پادشاه فصل ها پاییز

آسمانش راگرفته تنگ درآغوش
ابر’ باآن پوستين سرد نمناكش
باغ بي برگي
روزوشب تنهاست
باسكوت پاك غمناكش
سازاوباران ,سرودش , باد
جامه اش شولاي عرياني ست
ورجزاينش جامه اي بايد
بافته بس شعله ي زر تاروپودش باد
گوبرويد يا نرويد هرچه درهرجاكه خواهد يا نمي خواهد
باغبان ورهگذري نيست
باغ نوميدان
چشم در راه بهاري نيست
گر زچشمش پرتو گرمي نمي تابد
وربه رويش برگ لبخندي نمي رويد
باغ بي برگي كه مي گويدكه زيبا نيست؟
داستان از ميوه هاي سر به گردن ساي اينك خفته درتابوت پست خاك مي
گويد
باغ بي برگي
خنده اش خوني ست اشك آميز
جاودان براسب يال افشان زرد مي چمد درآن

پادشاه فصلها پاييز

وداع

سکوت صدای گامهایم را باز پس می دهد.

با شب خلوت به خانه می روم.

گله ای کوچک از سگها بر لاشه سیاه خیابان می دوند.

خلوت شب آن ها را دنبال می کند

و سکوت نجوای گامهاشان را می شوید.

من او را به جای همه برمی گزینم،

و او می داند که من راست می گویم،

او همه را به جای من برمی گزیند،

و من می دانم که همه دروغ می گویند.

چه می ترسد از راستی و دوست داشته شدن،سنگدل

برگزیننده دروغ ها.

صدای گامهای سکوت را می شنوم.

خلوتها از با همی سگها به دروغ و درندگی بهترند.

سکوت گریه کرد دیشب.

سکوت به خانه ام آمد،

سکوت سرزنشم داد،

و سکوت ساکت ماند سرانجام.

چشمانم را اشک پر کرده است.

بی دل

آري،تو آنکه دل طلبد آني.
اما
افسوس!
ديري است کان کبوتر خون آلود،
جوياي برج گمشده جادو،
پرواز کرده است...

  دریغ

بی شکوه و غریب و رهگذرند

یادهای دگر چو برق و چو باد.

یاد تو پر شکوه و جاوید است.

و آشنای قدیم دل،ای فریاد!

با دل من چه می تواند کرد

یادت؟ ای یاد من ز دل برده!

من گرفتم لطیف، چون شبنم،

هم درخشان و پاک، چون باران،

چه کنند این دو، ای بهشت جوان!

با یکی برگ پیر و پژمرده؟

چون سبوی تشنه....

از تهی سرشار

جویبار لحظه ها جاری است.

چون سبوی تشنه کاندر خواب بیند آب، و اندر آب بیند سنگ،

دوستان و دشمنان را می شناسم من.

زندگی را دوست می دارم.

مرگ را دشمن.

وای – اما – با که باید گفت این ؟- من دوستی دارم

که به دشمن خواهم از او التجا بردن.

جویبار لحظه ها جاری.

دریچه ها

ما چون دو دریچه، رو به روی هم،

آگاه ز هر بگو مگوی هم.

هر روز سلام و پرسش و خنده،

هر روز قرار روز آینده.

عمر اینه ی بهشت، اما ... آه

بیش از شب و روز تیر و دی کوتاه

اکنون دل من شکسته و خسته ست،

زیرا یکی از دریچه ها بسته ست.

نه مهر فسون، نه ماه جادو کرد،

نفرین به سفر، که هرچه کرد او کرد.