چون تو جانان مني، جان بي تو خرم کي شود؟
چون تو در کس نيايي، کس با تا همدم کي شود؟
گر جمال جان فزاي خويش بنمايي به ما
جان ما گر در فزايد، حسن تو کم کي شود؟
دل ز من بردي و پرسيدي که دل گم کرده اي؟
اين چنين طراريت با من مسلم کي شود؟
چون مرا دل خستگي در آرزوي روي توست
اين چنين دل خستگي زايل به مرهم کي شود؟
غم از آن دارم که بي تو چو حلقه بر درم
تا تو از در درنيايي، از دلم غم کي شود؟
خلوتي مي بايدم با تو زهي کار محال
ذره اي در خلوت خورشيد عالم کي شود؟

24	128		بخش اول کنسرت (دستگاه ماهور)
		از مجید درخشانی	قطعه انتظار
		-	ساز و آواز
		از محمدرضا شجریان	تصنیف ماهور "سرو چمان"
		-	ساز و آواز
		از مجید درخشانی	چهار مضراب دلکش
		-	ساز و آواز
		از محمدرضا شجریان	تصنیف ماهور "سخن عشق"
		<<<<	دانلود یکجا !(لینک غیر مستقیم)

rar password: www.fareedoffline.com

 حیلت رها کن عاشقا

حیلت رها کن عاشقا دیوانه شو دیوانه شو

                                             و انـدر دل  آتش  درآ  پــــروانـه شــو   پروانــــــه  شو

هم خویش را بیگانه کن هم خانه را ویرانه کن

                                             و آنگه  بیا  با عاشقان  هم  خانه شـو  هم خانه شو

رو سینه را چون سینه​ها هفت آب شو از کینه​ها

                                             و آنگه  شراب  عشــق  را  پیمانه  شو  پیمانــه شـو

باید که جمله جان شوی تا لایق جانان شوی

                                             گر سوی مستــان می​روی مستانه شو مستانه شو

آن گوشوار شاهدان هم صحبت عارض شده

                                              آن گوش و عارض  بایـدت  دردانــه شو  دردانه  شــو

چون جان تو شد در هوا ز افسانه شیرین ما

                                              فانی شو و چون عاشقان  افسانه شو افسانــه شو

اندیشه​ات جایی رود وآنگه تو را آن جا کشد

                                              ز اندیشــه بگذر چون قضـا پیشانـه شو پیشانه  شو

گر چهره بنماید صنم پر شو از او چون آينه

                                              ور زلف بگشاید صنم رو  شانه  شو  رو  شانــه شـو

اشک مهتاب 

شعر:سیاوش کسرایی

آهنگ: استاد حسن یوسف زمانی

دستگاه: شور

به من گفتی که دل دریا کن ای دوست

همـــه دریا  از  آن مـا کـن  ای  دوسـت

دلــم  دریـــا  شد  و  دادم  بـه دستــت

مکش  دریا  به  خون پروا کن ای دوست

       کنار چشمه ای بودیم در خــواب                                تو  بـا  جامی ربـودی مــاه از  آب

چو نوشیدـیم از آن  جـام  گـــوارا                                تو نیلوفر شدی من اشک مهتاب

تن بیشه پـر از  مهتــاب امشــب                                پلنـگ کوه ها  در خوابـه امشــب

به هر شاخی دلی سامان گرفته                               دل من در تنـم  بی تابـه امشــب

به من گفتی که دل دریا کن ای دوست

همـــه دریا  از  آن مـا کـن  ای  دوسـت

دلــم  دریـــا  شد  و  دادم  بـه دستــت

مکش  دریا  به  خون پروا کن ای دوست

سمن بویان

 سمن بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند

                                 پری رویان قرار از دل چو بستیزند بستاننـد

به فتراک جفا دل​ها چو بربندند بربندند

                                ز زلف عنبرین جان​ها چو بگشایند بفشانند

به عمری یک نفس با ما چو بنشینند برخیزند

                               نهال شـوق در خاطـر چو  برخیزند بنشاننــد

سرشک گوشه گیران را چو دریابند در یابند

                               رخ مهـر از سحــرخیزان نگرداننــد اگر داننــد

دوای درد عاشق را کسی کو سهل پندارد

                               ز فکر  آنان  که در تدبیر  درماننــد  در ماننــد

ز چشمم لعل رمانی چو می​خندند می​بارند

                              ز رویم راز  پنهانــی چو  می​بینند  می​خوانند

چو منصور از مراد آنان که بردارند بر دارند

                              بدین  درگاه حافـظ را چـو می​خوانند می​رانند

در این حضرت چو مشتاقان نیاز آرند ناز آرند

                             که با  ایـن  درد اگـر  دربنــد  درماننــد درمانند

سرو چمان

شعر:حضرت حافظ

آهنگ: استاد شجریان

دستگاه: ماهور

 سرو چمان من چرا میل چمن نمی کند؟

                             همدم  گل نمی شود  یاد  سمـــن  نمـی کنــد

دل به امید وصل او همدم جان نمی شود

                             زان سفــر  دراز  خـود  عـزم  وطــن  نمی کنــــد

با همه عطف دامنـت آیدم از صبــا عجــب

                             کـز  گـذر  تــو  خـاک را مشـک ختــن نمی کنـــد

تا دل هرزه گرد من رفت به  چین زلـف او

                            جان به  هـوای کوی  او  خدمــت  تـن  نمـی کنـد

ساقی سیم ساق من گر همه درد می دهد

                             کیست که تن چو جام می جمله دهن نمی کنـد

 خاکستر

شعر:صفای اصفهانی

آهنگ: استاد فرهاد فخرالدینی 

دستگاه: ابوعطا و صدری افشار

<دارای دو اجرا>

دل بردی از من به یغما

ای ترک غارتگر من

دیدی چه آوردی ای دوست

از دست دل بر سرمن

عشق تو در دل نهان شد

دل زار و تن ناتوان شد

رفتی چو تیر و کمان شد

از بار غم پیکر من

بــار  غــم عشــق او  را                                             گردون نیارد تحمل

چون می تواند کشـیدن                                             این پیکر لاغر مــن

می سوزم از اشتیــاقت                                            در آتشم از فراغـت

کانـون من سینــه مــــن                                           سودای من آذر من

اول  دلـــم  را صفـــا  داد                                           آیینه ام را جـلا داد

آخر به باد فنا داد

عشق تو خاکستر من

       گل باغ آشنایی

شعر:فخرالدین عراقی

آهنگ: استاد فرهاد فخرالدینی 

دستگاه: همایون

گلهای تازه ۱۲۵

ز دو دیده خون فشانم ز غمت شب جدایی

                                               چه کنم که هست اینها گل باغ آشنایـی

مژه ها و چشم یارم به نظر چنان نماید

                                         که میان سنبلستـــان چرد آهـوی ختایـــی

سر برگ گل ندارم به چه رو روم به گلشن

                                           که شنیده ام ز گل ها همه بوی بی وفایــی

به کدام مذهب است این به کدام ملت است این

                                       که کشند عاشقی را که تو عاشقم چرایـــی

به طواف کعبه رفتم به حرم رهم ندادند

                                        که تو در برون چه کردی که درون خانه آیـــی

به قمارخانــه رفتم همه پاکبــاز دیــدم

                                           چو به صومعـه رسیـدم همـه زاهــد ریایـــی

در دیــر می زدم مـن ز در نــدا درآمـــد

                                           کــه درآ درآ عــراقــی کــه تــــو از آن مایــی