زرتشت می گوید خداوند خرد – اهورامزدا- جهان را بر پایه قانون و هنجار تغییر ناپذیزی آفریده است که هستی را جاودانه زیر فرمان خود دارد.

او این نظام دقیق و ثابت و ابدی حاکم بر هستی را راستی (آشا) می نامد.

"بشود که به یاری اندیشه نیک به تو نزدیک شوم ای مزدا اهورا، تا به من بازگردد در جهان مادی و نیز جهان مینوی، بازتابی که بر پایه قانون راستی شادمانی بخش است."

                      (گاثاها،یسنای 28،بند2)

زرتشت خداوند را چون نوری می داند که همه اجزای هستی را روشنایی بخشیده است.

از دیدگاه زرتشت آفریدگار با آفرینش خود یگانه است:

" اونخستین اندیشمندی است که با فروغ خود، جهان هستی را روشنایی بخشید.

او با خرد خویش، قانون راستی را بیافرید و برابر این قانون همواره اندیشه نیک را پشتیبان است.

ای خدا وند خرد، نبروی اندیشه ما را که تا کنون یکسان مانده است برافراز و بیفزای."

                       (گاثاها،یسنای31،بند7)

زرتشت آفریدگار و پروردگار جهان(اهورامزدا) را به یگانگی

می شناسد:

"آفریدگار را پرسشی دارم و خواستار دانستنم:

چه کسی نیروی خویشتنداری و مهرورزی را در مردم بیافرید؟

چه کسی بر پایه خرد و فرزانگی، مهر پدر را در دل فرزند نهاد؟

ای خداوند خرد، به یاری اندیشه نیک و خرد رسا، تو را آفریننده ی همه چیز می دانم."

(گاثاها،یسنای 44،بند7)