نوروز ۲۵۶۶ مبارك...

نوروز جاودان از پس هزاره ها فرا مي رسد و جهان ايراني را دگرگون مي كند. غبار از خان و مان و دل و جان برگرفته مي شود. خانه و كاشانه و رخت و جامه، نو مي شود.سبزه ها سبز مي شوند. جوانه ها و شگوفه ها سرتا پاي درختان را مي آرايند.سفره هاي هفت سين گسترده مي شود، هفت سينيِ سپند برآن جا مي گيرد. روزهرمز(اهورامزدا)با نام خدا، نوروز سترگ ايرانيان از راه مي رسد و سال نو آغاز مي شود.

ايراني به ديد و بازديد دوست و آشنا و خويشاوند مي رود.نوروز را شادباش مي گويد، ديدار تازه مي كند،جشني(عيدي) مي گيرد.شهر و كشور آكنده از شادي مي شود.

ششم فروردين زادروز پيامبر آريايي، اشو زرتشت اسپيتامه است. جهان او را به نام نخستين پيام آور يكتاشناس مي شناسد.او پيروان خود را به پيروي از نيكي سه گانه (پندار نيك،گفتار نيك و كردا نيك) و كمك به آباداني جهان فراخواند.

سيزدهم فروردين ماه "تير" نام دارد. تير يا "تشتر" نگاهبان باران است. ايرانيان به دشت و دمن مي روند، سبزه ها را به آب مي دهند و ترسالي و باران را از درگاه ايزاد يكتا خواستار مي شوند.

نوروز را بسياري از دانايان گيتي با شكوه ترين جشن جهان ناميده اند. پيشينه آن كهن تر از تاريخ است. تنها سن استوره به شناخت آن قد مي دهد.با تمام دشمني هايي كه در درازاي تاريخ ديده، استوار و پابرجا خود را به رخ جشن هاي جهان مي كشد.

ويژگي درخشان نوروز در آسودگي و رامش تن و جان آدمي ست،كه بايد همراه طبيعت تازه شود. هيچ رنج و دشواري در اين روزها شايسته و روا نيست. فرزانه و سخن سراي توس هم آن جا كه نوروز را به جمشيدشاه پيوند مي دهد، اشاره به اين كرده است:

سرسال نو هرمز فروردين                       بر آسوده از رنج تن،دل زكين

بوی باران ، بوی سبزه ، بوی خاک
شاخه های شسته ، باران خورده پاک
آسمان آبی و ابر سپید
برگهای سبز بید
عطر نرگس ، رقص باد
نغمه شوق پرستوهای شاد
خلوت گرم کبوترهای مست
نرم نرمک میرسد اینک بهار
خوش به حال روزگار ...

خوش به حال چشمه ها و دشتها
خوش به حال دانه ها و سبزه ها
خوش به حال غنچه های نیمه باز
خوش به حال دختر میخک که میخندد به ناز
خوش به حال جام لبریز ازشراب
خوش به حال آفتاب

ای دل من، گرچه در این روزگار
جامه رنگین نمیپوشی به کام
باده رنگین نمیبینی به جام
نقل و سبزه در میان سفره نیست
جامت از آن می که میباید تهی است
ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم
ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار
گر نکوبی شیشه غم را به سنگ
هفت رنگش میشود هفتاد رنگ

امروز سه قطعه ي بسيار زيبا از برنامه "موسيقي ايراني" از استاد شجريان كه تا حالا جاي ديگه اي نشنيده بودم رو آپلود كردم.

۱) قطعه اول در دستگاه بيات ترك به سرپرستي استاد همايون خرم

۲) قطعه دوم (بي كلام)

۳) قطعه سوم در دستگاه سه گاه به سرپرستي استاد همايون خرم

سيصد فيلم سيصد

اين روزها اين اسم رو زياد مي شنويم هرجا مي ريم صحبت از اين فيلمه، فيلمي كه به هويت ما توهين كرده، به فرهنگ ما توهين كرده، به تمدن بشري خيانت كرده...

آره هويت من و تو چيزي كه اين روزا فراموشش كرديم،يا بهتر بگم از يادمون بردنش...

آره ما ها فراموش كرديم ايراني هستيم،فراموش كرديم متمدن ترن مردم دنياييم، يادمون رفته كي بوديم

از ياد برديم كوروشي داشتيم كه مردم تمام دنيا آرزو مي كردن كشورشون رو فتح كنه...

يادمون رفته زرتشتي داشتيم كه پاكي و راستي رو تو جهان گسترش داد...

و خيلي چيزاي ديگه يادمون رفته...

امروز اگر يه قومي كه تا ۲۰۰-۳۰۰ سال پيش وحشي بودن به خودشون اجازه مي دن به تمدن حداقل ۴۵۰۰ ساله من و تو اهانت كنن به خاطر اين بوده كه اينا رو يادمون رفته

در ایران باستان شب چهارشنبه سوری در بالای قصر سلطنتی یا کاخهای بزرگ شهر خرمنی از آتش روشن می کردند

و دیگران نیز بنا به پیروی از آنان بالای بام خود آتش روشن مینمودند

سوری به معنی سرخی - مانند گل و شراب - و سور به معنی عیش و سرور و شادمانی است

و نیز به معنی باروی شهر و بام بلند و دیوار شهر است و آتش را به آن جهت روشن میکردند که معتقد بودند تمام بدی ها و سیاهی ها را در آتش

افکنده و می سوزاندند و از روی آتش می پریدند و می گفتند : " سرخی تو از من زردی من از تو "

منظور از سرخی کردار نیک و منظور از زردی کردار زشت و ناپسند است

در زمان هخامنشیان خرمنی از آتش را به سه کوپه تقسیم می کردند و با همان روش از روی آن سه آتش به نامهای

آسمان ، آذر و آبان که نام سه فرشته مقرب خدا هستند می پریدند

پس از آن آتش به هفت تقسیم شد و به نام هفت امشاسپند نامگذاری شد

آجیل مشکل گشا که از هفت نوع میوه خشک تهیه شده در شب چهارشنبه سوری ضروری بود که هر خانواده

باید آن را تهیه می کرد و به نام هفت امشاسپند در سفره چهارشنبه سوری میگذاشتند

از این آجیل همه اعضای خانواده برای شگون و تندرستی می خوردند

سپس در کوزه کهنه سال پیشین مقداری آب ریخته از بالای بام به زمین می انداختند زیرا میگفتند که فروهر ها

از کوزه نو دیدن خواهند کرد و از آب آن کوزه کهنه که به معنی روشنایی بود در خانه آنها پاشیده میشد

در زمان ساسانیان به جای آب سکه هایی را درون کوزه می انداختند و آنرا از پشت بام به زمین پرتاب می کردند

به منزله ی اینکه روزی و برکت برای آنان نازل شود

از http://www.persianhistory.blogfa.com

 افسون سحر      آرزوي ما تويي      بهشت عاشقان      اي ايران

 گلشن دل      گوياي راز      من بي دل

 مرغ شباهنگ          تا بهار دلنشين           زندگي جاويد     

مقام داد و بيداد

 درآمد

 رنگ اصول (تار - تنبك - دمام)

 داد و بيداد (همنوايي)

 ساز و آواز (محسن كرامتي)

 فلك (تصنيف داد و بيداد)

آواز ابوعطا

 درآمد

 چهارمضراب (تنبور)

 مثنوي خواني

 مقام ماوراالنهر - فرود نوا

 راز نو (تصنيف نوا)