چون پرده حرير بلندي

خوابيده مخمل شب تاريك مقل شب
آيينه سياهش چون آينه عميق
سقف رفيع گنبد بشكوهش
لبريز از خموشي و ز خويش لب به لب
امشب به ياد مخمل زلف نجيب تو
شب را چو گربه اي كه بخوابد به دامنم من ناز ميكنم
چون مشتري درخشان چون زهره آشنا
امشب دگر به نام صدا ميزنم تو را
نام تو را به هر كه رسد مي دهم نشان
آنجا نگاه كن
نام تو را به شادي آواز ميكنم
امشب به سوي قدس اهورايي پرواز ميكنم

اولین بار که به توس رفتم رو خوب بیاد دارم، بد از حضور بر بستر جاوید پدر پارسی زبان، فردوسی پاک آیین، به دنبال آرامگاه او به محوطه رفتم. به دنبالش گشتم، در گوشه ای تابلوی کوچکی مزارش را راهنما بود. تابلو رو پی گرفتم به انتظار ساختمانی پرعظمت. چیزی به چشمم نیامد، از باغبان سوال کردم با انگشت گوشه ای از باغ را نشان داد، چیزی ندیدم. به آن سو رفتم، ناگهان یافتمش. در کنجی آرام، تنها و غریب...

 یک تکه سنگ سفید کوچک که روی آن حک شده بود "مهدی اخوان ثالث" آری، تنها یک تکه سنگ مزار بزرگ مرد سرزمین پارس را تشکیل داده بود.

اشکم بی اختیار جاری گشت...

 او از خود چنین می گوید:
"من نه سبک شناس هستم نه ناقد .... من هم از کار نیما الهام  گرفتم و هم خود برداشت داشته ام.... شاید کوشیده باشم از  خراسان دیروز به مازندران امروز برسم..."

یادش گرامی و نامش جاوید